Ræða Hönnu Birnu Kristjánsdóttur frambjóðanda til formanns Sjálfstæðisflokksins
Kæru sjálfstæðismenn,
Ágætu félagar,
Það er mikill heiður fyrir mig að fá að standa hér fyrir framan ykkur í dag.
Á landsfundum, þessari æðstu samkomu okkar sjálfstæðismanna, höfum við skrifað merka kafla í Íslandssögunni. Hér hafa fjölmargar tímamóta ákvarðanir verið teknar.
Ákvarðanir sem hafa mótað sérstöðu okkar sem lands og þjóðar.
Á landsfundinum á Þingvöllum 1943 tókum við skýra afstöðu með sjálfstæðinu. Landsfundurinn taldi sjálfsagt að lýðveldisstjórnarskráin tæki gildi eigi síðar en 17. júní 1944.
Orðrétt sagði: ,,Fundurinn felur öllum trúnaðarmönnum flokksins að vinna að því, að svo megi verða, og heitir á aðra flokka og allan landslýð til samvinnu um framgang málsins.“
Á þeim tíma höfðum við kjark til að taka skýra afstöðu með lýðræði og sjálfstæði og við fengum samfélagið allt í lið með okkur.
Við höfum líka haft styrk til að taka skýra afstöðu með almenningi, réttlæti og jafnrétti.
Landsfundurinn 1959 markaði upphaf viðreisnarstjórnarinnar og ályktun þess fundar var skýr:
„Örva þarf framtak og athafnaþrá, fremur en úr að draga, og tryggja jafnrétti og réttlæti um opinber gjöld og alla aðstöðu, svo að allir sitji við sama borð.“
Við höfum ekki heldur hikað við að taka slaginn gegn oki og þvingunum sem kæfa frumkvæði einstaklinga og þjóða.
Á landsfundi í mars 1991 sögðum við að sjálfstæðisstefnan væri andstæða sósíalisma. Við fögnuðum hruni kommúnismans og lýstum yfir eindregnum stuðningi við sjálfstæðisbaráttu Eystrasaltsríkjanna.
Við vorum fyrst til að taka af skarið í stuðningi við sjálfstæðisbaráttu þessara ríkja - og ríkisstjórnin tók málið síðan upp á sína arma.
Aðrir hafa síðar reynt að eigna sér þann heiður – en við, kæru félagar, skrifuðum þessa sögu hér á okkar landsfundi.
Kæru vinir,
Vorið 2009 tók við ríkisstjórn hér á landi sem kenndi sig við norræna velferð.
Ríkisstjórnin virðist horfa til Svíþjóðar með augum Georgs Bjarnfreðarsonar - manns sem mér finnst ég stundum þekkja aðeins of vel - og kýs að sjá háa skatta og mikil ríkisafskipti í hyllingum - í bland við ímyndaða veröld fjallagrasa og samyrkjubúa.
Ríkisstjórnin byggir starf sitt þannig á úreltum hugmyndum – gömlu sænsku plöggunum sem kannski var dreift í sellunum þegar Jóhanna og Steingrímur voru að hefja störf í stjórnmálum – svona um það bil um miðja síðustu öld.
Þegar ég skrifaði þessa ræðu fyrst átti hér að vera kafli um klúður ríkisstjórnarinnar og hvað megi gera betur - en hann var orðinn svo langur – og svo leiðinlegur - að ég gat ekki gert ykkur það að rekja þessar raunir hér frekar.
Nokkra hlutir verður þó að nefna. Ríkisstjórnin hefur ítrekað reynt að skuldbinda íslenska skattgreiðendur til þess að ábyrgjast greiðslur vegna Icesave reikninganna.
Veltið þessu fyrir ykkur.
Færa ábyrgðina af rekstri einkafyrirtækis yfir á herðar ykkar.
Ekki ákvörðun sem minnir á það grundvallaratriði að frelsi skal fylgja ábyrgð - heldur dæmi um einhvers konar frelsi með ríkisábyrgð.
Mál sem þessi eiga aldrei að vera ískalt hagsmunamat upp á krónur og aura.
Þetta er prinsipmál - sem snýst um það eitt að íslenskur almenningur á aldrei – og ég endurtek aldrei – að sitja uppi með reikninga sem fyrirtæki skilja eftir sig þegar allt fer á versta veg.
Það á aldrei að einkavæða gróðann og ríkisvæða tapið!
En líkt og svo oft áður sýndu kjósendur að þeir höfðu vit fyrir stjórnmálamönnum og dómsdagsspárnar sem áttu að hræða okkur til hlýðni gengu ekki eftir. Við vorum ekki og verðum ekki étin af hákarli.
Ágætur flokksfélagi okkar sem situr hér í salnum rekur ferðaþjónustu á Héraði. Hann sagði við mig fyrir stuttu: ,,Það mikilvægasta sem stjórnmálamenn geta gert fyrir okkur er einfaldlega að láta okkur í friði.“
Hann talar sjálfsagt fyrir hönd flestra þeirra sem reka fyrirtæki, fyrir hönd margra sem vilja reyna að nýta tækifærin í okkar góða landi en skynja stöðugar tilraunir stjórnmálamanna til að stöðva það.
Kæru vinir,
Ríkisstjórnin hefur líka misboðið siðferðisvitund okkar.
Sárasta dæmið eru þær pólitísku ofsóknir sem góður félagi okkar, minn gamli og náni samstarfsmaður, og fyrrverandi formaður, Geir H. Haarde, hefur mátt þola.
Hver hefði trúað því að í vestrænu lýðræðisþjóðfélagi á 21. öld myndu stjórnmálamenn – með heiftina og hatrið eitt að leiðarljósi - draga fyrrverandi pólitíska andstæðinga sína fyrir dóm.
Niðurstaða Hæstaréttar er skýr og neyðarlögin standa.
Geir gerði rétt.
Ágætu sjálfstæðismenn,
Það að taka við erfiðu búi er ekki afsökun fyrir því að að geta ekki náð árangri.
Góðir leiðtogar vaxa þegar á móti blæs. Þeir nota erfiða tíma ekki sem afsökun heldur sem tækifæri til að gera betur.
Úr heitasta eldinum kemur sterkasta stálið.
Við þekkjum nokkur dæmi:
Winston Churchill varð forsætisráðherra Breta í síðari heimsstyrjöldinni. Varla er hægt að taka við stjórn lands á erfiðari tímum en sjálfur sagðist Churchill ekkert hafa að bjóða nema blóð, svita og tár. Árangurinn varð stórkostlegur enda byggja kraftaverkin oftast á viljanum til að leggja sig allan fram.
Járnfrúin sjálf, Margrét Thatcher, var kosin formaður breska Íhaldsflokksins fyrir 36 árum, og varð þá fyrst kvenna til að leiða stjórnmálaflokk þar í landi. Bretland var að fara í gegnum eina mestu efnahagsörðugleika sem þar hafa ríkt en með staðfestu og skýrri sýn leiddi hún landið inn í nýja tíma velferðar og hagsældar.
Dæmin um sterka leiðtoga á erfiðum tímum eru ekki síður merkileg hér á landi. Úr okkar flokki eru einstaklingar sem hafa risið upp úr fjöldanum, farið nýjar leiðir og náð einstökum árangri þegar á móti blés.
Ólafur Thors myndaði nýsköpunarstjórnina og endurreisti atvinnulíf landsmanna eftir síðari heimsstyrjöldina. Með nýsköpunarstjórninni rauf Ólafur einangrun Sjálfstæðisflokksins og hikaði ekki við að leiða saman gjörólíka stjórnmálaflokka.
Þegar Davíð Oddsson varð forsætisráðherra hófst baráttan við að vinda ofan af gríðarlegum hallarekstri og skuldsetningu ríkisins, ná þjóðarsátt á vinnumarkaði, leggja niður opinbera sjóði, lækka skatta, tryggja aðildina að EES og margt fleira sem gerbreytti íslensku samfélagi. Það er saga sem við þekkjum og getum verið stolt af.
Þessir einstaklingar voru leiðtogar.
Þeir horfðu ekki vanmáttugir á samfélagið sigla í strand og grátbáðu svo um lengri tíma til að ná því á flot aftur.
Þeir sögðu aldrei: ,,Gefið mér annað eða þriðja tækifærið. Ég þarf lengri tíma til að sanna mig.“
Þessir leiðtogar fundu þjóðarsálina, hjarta þeirra sló með hjarta almennings - og þeir lögðu allt í sölurnar til að ná árangri.
Við höfum farið í gegnum erfiða tíma hér á landi unfanfarin misseri. Þá skiptir staðfestan mestu – að gefa engan afslátt af okkar grundvallarhugsjónum.
Þegar ég var borgarstjóri fannst mér mestu máli skipta að við hækkuðum ekki skatta og opinberar álögur. Það gekk upp vegna þess að við drógum saman í yfirbyggingunni og hagræddum í rekstri borgarinnar með nýjum vinnubrögðum og í góðri sátt við íbúa.
Við náðum miklum árangri á erfiðum tímum og ég vil færa þessar áherslur inn í landsmálin.
Kæru vinir,
Því er haldið fram að það að vera í stjórnmálum sé svipað því að vera fótboltaþjálfari. Maður verði að vera nógu klár til að skilja leikinn en nógu vitlaus til að halda að hann skipti einhverju máli.
En stjórnmál skipta máli.
Ég stæði ekki hér ef ég sæi ekki fegurðina í pólitíkinni. Stjórnmálin eru okkar leið til að búa til betra samfélag.
En það er líka áskorun að vera í stjórnmálum og ég tek henni fagnandi.
Í þessu sambandi kemst ég ekki hjá því að nefna sumt af því sem heyrst hefur á skotspónum undanfarna daga.
Fullyrt hefur verið að ég sé á móti flugvelli í Reykjavík. Það er alrangt.
Ég hef ekki talað fyrir því að flugvöllurinn fari til Keflavíkur, enda hef ég talið flugvöllurinn eigi heima í höfuðborginni okkar, Reykjavík, og sem næst þeirri þjónustu sem landsbyggðin þarf á að halda.
Í öðru lagi hefur verið sagt að það gangi ekki að formaður Sjálfstæðisflokksins sé ekki þingmaður. Sú fullyrðing er röng, auk þess sem hún stangast á við grunnstefnu flokksins okkar og skipulag.
Sem aðstoðarframkvæmdastjóri flokksins var ég jafnframt starfsmaður nefndar sem endurskoðaði skipulagsreglur flokksins. Ég fór um landið með Geir Haarde til að ræða við flokksfólk - m.a. um hvaða kröfur gera ætti til formannsefna.
Enginn – ekki einn einasti sjálfstæðismaður – hélt því fram að það ætti að vera skilyrði að formaður kæmi úr hópi þingmanna eða kjörinna fulltrúa.
Sjálfstæðismenn vilja einfaldlega hafa tækifæri til að kjósa hvern sem er úr okkar röðum.
Það á að virða og nú er tækifæri fyrir nýjan formann að efla samskiptin við flokksfólk og almenning.
Það segir sig sjálft að sem formaður mun ég sitja þingflokksfundi og starfa náið með þingflokknum - vera málsvari flokksins í stóru sem smáu og gefa svo kost á mér sem þingmaður fyrir næstu kosningar - en formaður Sjálfstæðisflokksins á að vera formaður flokksins alls – ekki bara þingflokksins.
Hafið líka í huga að ræðupúlt Alþingis er ekki eini staðurinn þar sem eldarnir brenna – þeir brenna ekki síður úti í samfélaginu á meðal almennings og þar á formaður Sjálfstæðisflokksins að vera.
Í þriðja lagi er spurt hvort ég sé að boða til óvinafagnaðar í flokknum. Um þetta er það eitt að segja að ef ég hefði talið að flokkurinn okkar myndi ekki gera það eitt að styrkjast við framboð mitt og formannskosningu - þá hefði ég aldrei gefið kost á mér.
Að auki hef ég sagt að telji einhverjir í Sjálfstæðisflokknum að það verkefni sem býður þessa landsfundar sé erfiðara en það sem þessi flokkur ræður við - þá getum við illa gengið út af þessum fundi og sagt fólki að við ráðum við þau risavöxnu verkefni sem þar bíða.
Kæru félagar,
Í aðdraganda fundarins sögðuð þið, líkt og flokksfólk um allt land, við mig hátt og skýrt:
Gefðu kost á þér svo að við höfum val og fáum tækifæri til að breyta. Gefðu kost á þér og leiddu sterkan flokk inn í næstu ríkisstjórn.
Ég hlustaði á ykkar raddir og hugsaði málið. Þegar vali landsfundarfulltrúa var lokið tilkynnti ég um framboðið. Þann tímapunkt valdi ég til að valda sem minnstu róti í flokksstarfinu.
Ég hugsaði mig um vegna þess að ég vildi sýna forystu flokksins trygglyndi og trú eins og sjálfstæðismenn þekkja vel.
En ég vil einnig sýna ykkur, samstarfsmönnum um land allt, flokknum mínum og hugsjónum okkar, trygglyndi og trú.
Það réði að lokum niðurstöðu minni. Ég vildi ekki hunsa hvatningu ykkar og ákall um breytingar.
Og nú, kæru vinir, hafið þið val – en þið hafið líka tækifæri.
Eins og stendur hér á tjaldinu fyrir aftan mig - þá eigum við að nýta tækifærin.
Nýtið tækifærið til að breyta.
Nýtið tækifærið - til að styrkja Sjálfstæðisflokkinn.
Ég tók ykkar áskorun og vona að sem flest ykkar nýtið tækifærið og takið þessari áskorun með mér.
Þetta formannskjör snýst einfaldlega um það, hver sé líklegastur til að styrkja mest stöðu Sjálfstæðisflokksins.
Ég vil ekki sundra til að sigra.
Ég vil samhentan stóran flokk sem sigrar næstu kosningar og leiðir næstu ríkisstjórn.
Ágætu sjálfstæðismenn,
Sjálfstæðisflokkurinn hefur frá upphafi hvílt á hugmyndafræði samstöðu - ekki sundrungar. Hann byggir á samvinnu stétta - ekki átaka. Hann er flokkur almennings - fólksins í landinu.
Áherslur Sjálfstæðisflokksins eiga nú í ríkara mæli að endurspegla baráttu fjöldans – þeirra sem hafa fundið fyrir hruninu á eigin skinni, upplifað fjárhagserfiðleika og jafnvel atvinnuleysi.
Við upplifum flest þessa tíma. Ég upplifi þessa tíma.
Jafnvel þó að við höfum aldrei tekið mikla fjárhagslega áhættu þá fáum við afleiðingarnar beint í fangið.
Húsnæðislánin okkar þenjast út og matarkarfan hækkar. Á meðan dragast ráðstöfunartekjurnar saman og séreignalífeyris-sparnaðurinn er notaður til að brúa bilið.
Ágætur flokksfélagi birti grein í Morgunblaðið þar sem hann sagði - að þessi landsfundur snerist um það - að við þyrftum að ná aftur til þjóðarinnar með sterkum Sjálfstæðisflokki, sem nyti meira trausts en aðrir stjórnmálaflokkar.
Við yrðum að horfast í augu við það misrétti og ranglæti sem svo margir einstaklingar búa við.
Ranglætið er víða. Hjá yngra fólki sem ekki fær tækifæri til atvinnu, hjá fjölskyldufólki sem ekki nær endum saman og hjá eldra fólki sem býr við skertar lífeyrisgreiðslur og skynjar ekki stuðning þess samfélags sem það sjálft byggði.
Þetta er saga margra hér í salnum. En hér á meðal okkar eru líka einstaklingar sem vita að tölur um brottflutta Íslendinga eru ekki bara tölur á blaði - heldur lífið sjálft.
Einn þeirra hitti ég á Suðurlandi og hann sagði mér að börnin hans væru flutt í burtu frá Íslandi og - barnabörnin með.
Söknuðurinn væri mikill – mjög mikill.
Hann hefði viljað geta sagt við börnin sín: ,,Ekki fara í burtu – þetta lagast.“
En hann gat það ekki vegna þess að sjálfur var hann ekki sannfærður um að þetta færi að lagast.
Það vill enginn missa börnin sín og barnabörn úr landi. En á meðan gluggaumslögin hrannast upp á forstofugólfinu er erfitt að hvetja fólk til dáða.
Gluggaumslögin sem innihalda rukkarnir á útblásnum lánum eru um leið harkaleg áminning.
Þau eru áminning um óréttlæti.
Þau eru áminning um misrétti og þann veruleika að við sitjum ekki öll við sama borð.
Þau eru áminning um það að fjölskyldur eru að missa heimilin sín á meðan milljarðar eru afskrifaðir af fyrirtækjum og forréttindahópum. Þau eru áminning um að þeir sem með þyngstu lyklakippurnar ganga eru ekki hvattir til að afhenda þær hinu opinbera, en það er gert við þá sem aðeins eiga einn lykil - lykilinn að heimili sínu.
Það er til svigrúm í bankakerfinu.
Það svigrúm á að nota í þágu þessa fólks - í þágu heimilanna.
Engin keðja er sterkari en veikasti hlekkurinn og fólki misbýður hve stór hluti þjóðarinnar á erfitt uppdráttar.
Hér og nú eigum við að taka slaginn.
Við verðum að hvetja fólk til að halda í vonina og berjast með okkur.
Bíta í skjaldarendur og búa til betra samfélag.
Það er okkar að tryggja að það Ísland sem við elskum, verði það Ísland sem börnin okkar kynnast og kjósa að búa á.
Kæru félagar,
Eftir það sem á undan er gengið er ekki sjálfsagt að almenningur treysti stjórnmálamönnum í blindni. Við verðum að sýna það í verki að við séum traustsins verð.
Og við verðum að sýna það - ekki aðeins með því að benda á okkar pólitísku andstæðinga og þeirra verk, heldur einnig með því að líta í eigin barm, skoða eigin verk.
Ríkisstjórnin nýtur nú trausts 14,1% þjóðarinnar. Það er grafalvarlegt – hugsið ykkur.
Það er hins vegar enn meira umhugsunarefni fyrir okkur sem hér sitjum að einungis 13,6% telja stjórnarandstöðuna – telja okkur - traustsins verð.
Það er mér hvorki auðvelt né ánægjulegt– en það er óhjákvæmilegt – að tala um þetta hér.
Hér sitjum við í skjóli og í logni – notalegu andrúmslofti á meðal félaga og vina, sannkölluðu fjölskylduboði.
En þegar við förum héðan út og inn í næstu kosningabaráttu erum við komin úr varinu og í storminn. Þar verður okkur ekki hlíft og þar er ekkert skjól.
Við förum ekki í gegnum þann storm nema við séum raunsæ og horfumst í augu við hlutina eins og þeir raunverulega eru.
Nú gætuð þið spurt:
Hvað meinar þú?
Erum við ekki á blússandi siglingu?
Er ekki best að halda áfram á sömu braut?
Það er eðlilegt að þið spyrjið því að hér hefur það verið fullyrt að flokkurinn hafi sótt mjög í sig veðrið frá því síðasti landsfundur var haldinn.
Sagt er að markmið okkar um að flokkurinn nái fyrri styrk sínum séu ekki aðeins í sjónmáli – heldur séum við nú þegar búin að ná þeim. Fullyrt er - að við sjáum þennan styrk í augum hvers annars.
En tökum nú rétt aðeins augun hvert af öðru og lítum á staðreyndir.
Síðasti landsfundur var haldinn í júní 2010 og í júlí 2010, var flokkurinn með 35% fylgi.
Og nú vil ég, kæru landsfundarfulltrúar, biðja ykkur um að hlusta vel vegna þess að ætla að fara með langa talnarunu sem þarfnast athygli ykkar. Fylgisþróun flokksins frá landsfundi er nákvæmlega þessi:
Í ágúst 2010 var fylgið 36%
Október 36%
Í Febrúar 2011 36%
Mars 36%
Apríl 36%
Júlí 36%
Ágúst 36%
September 36%
Og nú í lok október 2011 36%
Þetta er sem sagt siglingin sem flokkurinn hefur verið á.
15 mánuðum frá síðasta landsfundi erum við á nákvæmlega sama stað og í ágúst 2010.
Höfum það jafnframt í huga að skoðanakannanir sýna okkur yfirleitt með mun meira fylgi - en það sem við fáum út úr kosningum.
Á meðan hér situr ríkisstjórn sem nýtur hvorki trausts né fylgis - þá situr Sjálfstæðisflokkurinn fastur – pikkfastur.
Kannski setja einhverjir markið ekki hærra en ég er ekki í þeim hópi.
Ég hef þann metnað fyrir hönd Sjálfstæðisflokksins að við setjum markið hærra. Miklu hærra.
Við megum ekki stinga höfðinu í sandinn.
Við eigum að horfast í augu við vandann og það gerum við með því að endurvinna traustið með aukinni áherslu á almannahagsmuni.
Við eigum að vera sá flokkur í íslensku smafélagi sem með hugrekki sitt og hugsjónir að vopni skoðar eigin fortíð, samtíð og framtíð raunsætt með það eitt að markmiði að gera betur - gera stöðugt betur.
Sjálfstæðisflokkurinn á að taka af skarið í þeirri endurnýjun sem verður að eiga sér stað í stjórnmálunum. Við höfum tækifæri til þess núna.
Kæru vinir,
Breytingarnar verða líka að endurspeglast í vinnubrögðum.
Við eigum að hlú að flokksstarfinu um allt land. Taka utan um flokkinn okkar af alúð og með metnaði.
Vera umburðarlynd gagnvart viðhorfum og sjónarmiðum hvors annars, leita allra leiða til að rúma þau sjónarmið og muna að þó okkur greini á um einstaka hluti greinir okkar ekkert á um það sem mestu skiptir - frelsi og sjálfstæði einstaklinganna sjálfra.
Það að reka stjórnmálaflokk er ekki eins og að reka fyrirtæki. Sjálfstæðismenn um land allt eru ekki starfsmenn flokksins - heldur sjálfboðaliðar sem gefa af tíma sínum og orku til að vinna hugsjónum okkar allra brautargengi.
Sjálfstæðismenn eiga að geta borið höfuðið hátt og farið stoltir manna á meðal - án þess af þurfa að afsaka sig, kjörna fulltrúa sína eða flokkinn sinn.
Orkan á að fara í það sem raunverulega skiptir máli.
Ágætu sjálfstæðismenn,
Gárungarnir segja stundum að það sé ekkert mál að finna einhvern til að hátta hjá – miklu snúnara sé að finna þann sem maður vilji vakna með.
Stjórnmálaflokkar eiga heldur ekki að mynda ríkisstjórn nema þeir séu sannfærðir um að það sé starfhæfur og sterkur meirihluti - sem við getum vaknað með morguninn eftir.
Auðvitað kemur til greina að við förum í ríkisstjórn með flestum flokkum og ég útiloka ekkert fyrirfram. En það verður ekki samið um gælumál einstakra flokka sem ekki njóta stuðnings meirihluta okkar fólks, s.s. aðdáun Samfylkingarinnar á stjórnarháttum í Brussel - eða skattahækkanir Vinstri Grænna.
Sjálfstæðisflokkurinn á að vera svo sterkur - að útilokað sé að ganga framhjá honum við stjórnarmyndun.
Sjálfstæðisflokkurinn á að vera í þeirri lykilstöðu sem honum ber í íslenskum stjórnmálum.
Það er okkar, kæru félagar, að tryggja að við verðum leiðandi í næstu ríkisstjórn þar sem verkefnin eru skýr:
Við munum lækka skatta. Við ætlum ekki að leggja fram lista með sérlausnum og undantekningum í skattkerfinu. Við ætlum einfaldlega að lækka skatta – punktur.
Við ætlum að efla atvinnulífið á ný – ekki með því að lofa sértækum aðgerðum eða flóknum kerfislausnum. Við lofum því hins vegar að við kæfum ekki atvinnulífið með endalausum afskiptum.
Við munum sýna ábyrgð í ríkisrekstri og endurskoða hvert hlutverk ríkisins á að vera - hvað ríkið á að gera og hvað ekki.
Við ætlum að efla lýðræðið og auka val almennings – með því að treysta fólkinu sjálfu, frekar en kerfinu.
Ég ætla ekki að rekja hvert einasta málefni hér vegna þess að um þau ræðum við ítarlega í ályktunum okkar hér á fundinum.
Það sem skiptir mestu er munum fara eftir og standa við ályktanir landsfundar í atvinnu, efnahags- og skattamálum. Fjármálum heimilanna. Innanríkis-, mennta-, vísinda- og menningarmálum. Velferðarmálum og síðast en ekki síst í utanríkismálum.
Ágætu sjálfstæðismenn,
Það er okkar að ákveða hvort þessi fundur verði bara enn einn landsfundurinn - eða hvort þetta verði landsfundur þar sem við skrifum nýjan og merkan kafla í Íslandssöguna.
Kafla sem við getum vitnað í stolt eftir ár og áratugi og sagt:
Ég var á landsfundinum árið 2011 sem færði okkur aftur vind í seglinn.
Við nýttum tækifærið og tókum mark á ákalli 40.000 flokksfélaga um breytingar.
Við sögðum við þá: ,,Við endurspeglum ekki einungis ykkar vilja og hagsmuni – við endurspeglum vilja og hagsmuni þjóðarinnar allrar.“
Við náðum aftur til miklu stærri hluta þjóðarinnar.
Við rufum kyrrstöðuna og meðvirknina sem hvíldi eins og mara á íslensku samfélagi.
Við sigruðum kosningarnar og urðum á nýjan leik leiðandi afl í ríkisstjórn.
Landsfundurinn var upphafið að ríkisstjórn nýrra tíma sem nýtti tækifærin og lagði grunninn að betra samfélagi.
Samfélagi sem veitti von og kallaði fólkið okkar aftur heim.
Börnin og barnabörnin hringdu að utan í mömmu og pabba, afa og ömmu og sögðu:
Við erum að koma heim.
Við erum að koma heim til Íslands.
Við erum að koma heim til að njóta náttúrunnar, fjallanna og sjávarseltunnar.
Við erum að koma heim til að horfa á Norðurljósin og stjörnubjartan næturhiminn.
Við erum að koma heim á æskuslóðir, til vina og ættingja.
Við erum að koma heim vegna þess að þar er vonin og við viljum hvergi annars staðar vera.
Mamma og pabbi, afi og amma,
við erum að koma heim,
heim til ykkar.
Góðir landsfundargestir, ágætu vinir
Ábyrgðin er okkar.
Það er okkar að nýta tækifærið og gera þær breytingar sem þurfa að verða á Íslandi.
Sýnum kjark og þor. Skrifum nýjan kafla í Íslandssöguna. Kafla nýrra tíma. Kafla nýs upphafs.
